,,Uczta” Platona
,,Uczta”, to dzieło oparte na dialogu, pochodzące ze średniego okresu twórczości Platona, o cechach konstrukcyjnych, czyli łączących systemy tez w jedną całość. Cechą pracy z tego okresu jest wysoki artyzm oraz polot poetycki, a także elementy mistycznego orfizmu. Ten okres w działalności pisarskiej Platona jest uznawany za jeden z najbardziej podkreślających dualizm platońskich nauk o ideach. Cała akcja dialogu ,,Uczta” rozpoczyna się rozmową między Apollodorem a jego przyjacielem, w której poruszany jest temat uczty, sympozjum, które odbyło się wcześniej w domu Agatona. Agaton jest zwycięzcą konkursu na najlepszą tragedię. Zgodnie z obyczajem, na początku utworu następuje rozmowa między uczestnikami biesiady. Poruszane są w niej tematy literatury biesiadnej, czyli temat umiarkowania w piciu i jedzeniu. Potem uczestnicy dialogi zaś ustalają , że każdy ma wygłosić mowę pochwalną dla Erosa. Całe dzieło ,,Uczta” oraz wypowiedzi każdego z jej uczestników niosą za sobą inną myśl i doktrynę filozoficzną.